Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κρύβουν απλώς τον εαυτό τους. Κρύβουν ολόκληρη τη ζωή τους. Που δεν χτίζουν σπίτι, χτίζουν οχυρό με σιωπές, στοιβαγμένες η μία πάνω στην άλλη σαν πλίνθοι και το βαφτίζουν οικογένεια για να μην μοιάζει με αυτό που πραγματικά είναι: ένα καταφύγιο από το βλέμμα των άλλων.
Στην αρχή δεν το κάνουν από δειλία. Το κάνουν από φόβο. Έναν φόβο που δεν γεννήθηκε μέσα τους, αλλά τους παραδόθηκε έτοιμος, σαν οικογενειακό κειμήλιο. Από μικρά παιδιά μπολιάζονται με την πεποίθηση πως ο κόσμος έχει μόνο έναν σωστό δρόμο. Έναν σωστό άνδρα, έναν σωστό γάμο, μια σωστή οικογένεια με τα σωστά παιδιά. Και όλοι μαζί πρέπει να φωτογραφηθούν γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι με τα φώτα αναμμένα το βράδυ, ώστε οι διερχόμενοι να μην αναρωτιούνται τι κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες.
Αρκεί η βιτρίνα να είναι καλογυαλισμένη ώστε να μην φαίνονται οι ρωγμές και να φορούν τη στολή της κανονικότητας τόσο πειστικά, ώστε κανείς να μην θελήσει ποτέ να κοιτάξει από κάτω.
Η κοινωνία δεν θα φωνάξει ποτέ σε έναν άνδρα «κρύψου». Θα του ψιθυρίσει ένα πιο ευγενικό: «γίνε φυσιολογικός» και θα του δείξει απλώς πού είναι η πόρτα. Εκείνος θα μάθει μόνος του να την κλειδώνει από μέσα, νομίζοντας πως έτσι προστατεύεται και θα μάθει να ζει με δύο αναπνοές. Η μία δημόσια, μετρημένη, στον σωστό ρυθμό, για να την ακούει ο κόσμος και να την επιδοκιμάζει. Η άλλη κρυφή, κρατημένη βαθιά στα μύχια της ψυχής του, εκεί που κανείς δεν χρειάζεται άδεια να υπάρχει, γιατί κανείς δεν ξέρει πως υπάρχει. Δύο αναπνοές σε ένα σώμα, η μία για την άλλη.
Αλλά όταν τα στερεότυπα βαφτίζουν έναν μονόδρομο φυσιολογικό, όλα τα υπόλοιπα σταυροδρόμια καταλήγουν σε μονοπάτια ενοχής. Και κάπως έτσι ανοίγει η αυλαία για τη μεγαλύτερη υποκριτική παράσταση της ζωής. Όχι πάνω σε μια θεατρική σκηνή, αλλά μέσα στο ίδιο το σπίτι. Μια οικογένεια γίνεται άλλοθι. Ένας γάμος γίνεται ασπίδα και τα παιδιά, οι πιο αθώοι κομπάρσοι σε μια παράσταση που δεν επέλεξαν ποτέ να παίξουν.
Κανένα παιδί δεν γεννιέται για να αποδεικνύει κάτι στους άλλους. Κι όμως, καμιά φορά, μεγαλώνει μέσα σε έναν ρόλο που γράφτηκε πολύ πριν γεννηθεί. Ως θυροφύλακας μιας πόρτας που δεν γνώριζε καν ότι κρατούσε κλειστή, μέσα σε ένα σπίτι όπου η αγάπη μπορεί να υπήρξε αληθινή, αλλά η αλήθεια παρέμεινε κλειδωμένη στην ντουλάπα. Απέναντι από την ίδια οικογενειακή φωτογραφία στο γιορτινό τραπέζι στην οποία όλοι χαμογελούν στη σωστή γωνία, με το σωστό φως, στη σωστή απόσταση από την αλήθεια.
Κι ύστερα έρχεται ο θάνατος. Όπως κι αν έρθει, στα πρωτοσέλιδα και στους τίτλους ειδήσεων δεν υπάρχει χώρος για πένθος, παρά μόνο για μια δεύτερη δολοφονία. Οι πιο προσωπικές πτυχές ενός ανθρώπου ξεγυμνώνονται δημόσια και η ιδιωτικότητα διαμελίζεται βιασμένη σε τίτλους. Η αξιοπρέπεια, πάλι, μετριέται σε κλικ. Και τα παιδιά καλούνται να γνωρίσουν έναν άλλον πατέρα μέσα από τις ορέξεις της δημοσιότητας και τις ονειρώξεις των «δημοσιογράφων», αντί μέσα από τις εξομολογήσεις του. Βλέπουν τον δικό τους άνθρωπο να γίνεται ξαφνικά ξένος και κοινό κτήμα μιας δημόσιας συζήτησης που δεν τις ρώτησε κανείς αν άντεχαν να ακούσουν.
Τότε αναδύεται και το πιο τραχύ πρόσωπο της υποκρισίας. Η ίδια κοινωνία που για χρόνια απαιτούσε από έναν άνθρωπο να στριμωχτεί σε μια ζωή που δεν ήταν δική του, στέκεται τώρα πάνω από τα συντρίμμια της και ζητά εξηγήσεις. Οι ίδιοι άνθρωποι που θα τον σταύρωναν αν ζούσε φανερά, τον «καταναλώνουν» σήμερα κρυφά, μασώντας αδηφάγα όσα εκείνος έκρυβε για να επιβιώσει από τη λυσσαλέα καταδίωξή τους. Οι ίδιοι που απαιτούσαν από εκείνον να ζήσει μέσα στο σκοτάδι, κρατούν τώρα τους προβολείς στραμμένους πάνω του. Και αντί να χαμηλώσουν τη φωνή μπροστά στην τραγωδία, σπάνε την ντουλάπα με βία, διασκεδάζοντας με την αποκάλυψη όσων τον ανάγκασαν να κρύβει.
Γιατί ένα μυστικό είναι πάντα πιο συναρπαστικό απ’ όσο θα είναι ποτέ η αλήθεια. Όταν η πιο ιδιωτική αλήθεια γίνεται θέαμα και η υποκρισία δεν έχει καν την ευγένεια να κοκκινίσει από ντροπή. Έχει μόνο την ακόρεστη δίψα να μάθει περισσότερα «πικάντικα» μέσα από μια παραβιασμένη κλειδαρότρυπα που όλο και μεγαλώνει για να χωρέσουν όλο και περισσότερα αδιάκριτα βλέμματα.
Η αλήθεια είναι πως δεν χορταίνουμε ποτέ από ζωές ξένες, πόσο μάλλον από διπλές και κρυφές. Είναι άλλωστε τόσο βολικό να απαιτείς από κάποιον να ζήσει μέσα σε ένα ψέμα και μετά να τον κατηγορείς που έζησε ψεύτικα.
Κι όμως, το μεγαλύτερο ψέμα δεν ήταν η φημολογούμενη διπλή ζωή του Σταύρου Γεωργίου. Το μεγαλύτερο ψέμα είναι η βεβαιότητα πως ο δρόμος του «φυσιολογικού» είναι ο πιο ασφαλής.
Γιατί κανένας δρόμος δεν είναι ασφαλής όταν είναι στρωμένος με τη σιωπή. Δεν οδηγεί πουθενά αλλού, παρά σε ένα σπίτι χτισμένο πάνω σε άλλες ζωές, με σαθρά θεμέλια από φόβο.
Οι ντουλάπες όμως δεν χτίζονται ποτέ από εκείνους που κρύβονται μέσα τους. Τις χτίζουν πάντοτε εκείνοι που στέκονται απ’ έξω και αποφασίζουν ποιοι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στο φως και ποιοι οφείλουν να μάθουν να αναπνέουν στο σκοτάδι.
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο τραγικό από έναν κόσμο που απαιτεί από κάποιον να απαρνηθεί τον εαυτό του για να τον αποδεχθεί και, όταν εκείνος φύγει, να τον τιμωρεί επειδή δεν τόλμησε να υπάρξει όπως πραγματικά ήταν.
Ίσως τελικά η ντουλάπα να μην ήταν ποτέ απλά μέσα σε τέσσερις τοίχους. Η ντουλάπα είναι η ίδια η κοινωνία που απαιτεί διπλές ζωές και ύστερα σοκάρεται όταν τις ανακαλύπτει. Που απαιτεί σιωπή, η οποία στο τέλος γεννά τις πιο θορυβώδεις τραγωδίες. Όχι επειδή ένας άνθρωπος είπε ψέματα. Αλλά επειδή η κοινωνία τον έπεισε πως μόνο με ένα ψέμα μπορούσε να επιβιώσει σε αυτήν. Ένα ψέμα που κατασκευάζει με τις προσδοκίες της, το γιγαντώνει με τις προκαταλήψεις της και στο τέλος το καταδικάζει, ξεχνώντας ότι η ίδια το γέννησε.
Κι όσο εξακολουθεί να χτίζει ντουλάπες με προκατάληψη, θα συνεχίσει να γεννά ανθρώπους που ζουν μισές ζωές γιατί φοβήθηκαν να ζήσουν ολόκληροι και παιδιά που καταδικάστηκαν να μεγαλώνουν ανάμεσα σε αλήθειες που ειπώθηκαν πάντοτε πολύ αργά και πολύ τραγικά.
