Δεκαετίες ολόκληρες, για εμάς τους μπασκετικούς, η Ισπανία ήταν η ομάδα (για να μην πω η χώρα) που αγαπούσαμε να μισούμε. Όσοι φορούσαν τα κόκκινα της «ρόχα» μάς φαίνονταν εκ γενετής αχώνευτοι. Διότι ήταν ξιπασμένοι, διότι δεν σέβονταν ποτέ τον αντίπαλο, διότι φέρονταν σαν κοινοί θεατρίνοι, διότι είχαν κάτι στο βλέμμα, και στη γλώσσα του σώματος, που έλεγε: «Δεν σας βλέπουμε, είστε κομπάρσοι στην παράστασή μας».
Επιπρόσθετα, μας κέρδιζαν όπου μας έβρισκαν -ως Εθνική ομάδα- και συνήθως μας χτυπούσαν σαν χταπόδια. Συχνά είχαν και εύνοια, ή τουλάχιστον έτσι μας φαινόταν. Συμπτωματικά, ή διόλου συμπτωματικά, όλα τα παραπάνω ίσχυαν και για τους «Γιούγκους», όταν αυτοί κυριαρχούσαν στο μπασκετικό σύμπαν, δηλαδή για καμιά δεκαπενταριά χρόνια από το ’89 και δώθε. Έπειτα, παρέλαβαν τα ηνία οι Ισπανοί, με ένα σύντομο ελληνικό διάλειμμα το 2005. Από τους αχώνευτους, η σκυτάλη πέρασε στους αχώνευτους. Φουλ του αντιπαθητικού.
Στην πραγματική ζωή, βέβαια, όλοι οι προαναφερθέντες μάς φαίνονταν αχώνευτοι επειδή απλά ήταν ανώτεροι και δεν μπορούσαμε με τίποτε να τους νικήσουμε. Και φέρονταν αλαζονικά, επειδή ένιωθαν με το δίκιο τους παντοδύναμοι και δεν έβλεπαν κανέναν. Μια στο τόσο έπαιρναν σφυρίγματα, αλλά πάντοτε έτσι γίνεται με τους ισχυρούς: ευνοούνται επειδή ακριβώς τα «σπόρια» πάνε στην εξουσία.
Ο ελέφαντας στο δωμάτιο υπενθυμίζει ότι και εμείς κάπως έτσι φερόμαστε όταν είμαστε από πάνω. Θυμηθείτε τα άθλια συνθήματα του Euro 2004, με τη λούτσα του τσολιά που είναι βαριά και με τα «πάρε μας μια π*πα σιλβουπλέ Τρεζεγκέ». Η ξιπασιά που μιλάει ελληνικά είναι η χειρότερη απ’ όλες, ακριβώς επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε. Και επειδή ξέρουμε ότι θα αργήσουμε να ξαναβρούμε θέση στη λιακάδα.
Βράδυ Κυριακής, και Τετάρτης, και περασμένου Σαββάτου, και προηγούμενης τετραετίας, και πάει κλαίγοντας, ανεβαίνει στο πάλκο η Εθνική Αργεντινής. Η ομάδα που θα πετύχει το ακατόρθωτο: θα μας κάνει να συμπαθήσουμε τους Ισπανούς.
Διότι, δεν σέβεται ποτέ τον αντίπαλο και το παιχνίδι. Διότι, οι παίκτες της φεύγουν σαν πύραυλοι από τον πάγκο για να τρίψουν το γκολ στα μούτρα των ηττημένων. Διότι τον θρίαμβο του 2022 τον γιόρτασαν με άσεμνες χειρονομίες τύπου «σας αυτώσαμε» μπροστά στις παγκόσμιες κάμερες. Διότι από τα αποδυτήριά τους ακούγονται ρατσιστικές ιαχές και πόζες. Διότι στον ημιτελικό σήκωσαν πανό με αλυτρωτικά σλόγκαν. Διότι, νισάφι πια με τις dark arts και με τα τρικ που πειράζουν το μυαλό αντιπάλων και διαιτητών.
Διότι, με εξαίρεση τον Μέσι, η σύνθεση της Εθνικής Αργεντινής στο Μουντιάλ είναι who is who των αντιπαθητικών της αγγλικής και της ισπανικής Λίγκας. Διότι ακόμα και ο Μέσι είναι ο φιλοχρήματος σταρ που χαριεντίζεται με τον Τραμπ και τις κελεμπίες. Τον άκουσε ποτέ κανείς να υψώνει την παντοδύναμη φωνή του για να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ή της μειονότητες, όπως κάνουν π.χ. ο Εμ’Μπαπέ, ο Γιαμάλ ή πολλοί αστέρες άλλων αθλημάτων, όπως οι ΛεΜπρόν Τζέιμς αυτού του κόσμου;
Σταθείτε, έχει κι άλλο. Διότι, κανείς σώφρων προοδευτικός άνθρωπος δεν θέλει να δει νικητές τον Χαβιέρ Μιλέι και τους ψηφοφόρους του. Διότι οι οπαδοί στις κερκίδες δημιουργούν συνεχώς επεισόδια και φωνάζουν αισχρά συνθήματα, συχνά με τόνο ρατσιστικό ή ομοφοβικό. Στη Νότια Αμερική οι γείτονες θεωρούν τη λευκή Αργεντινή έθνος Ευρωπαίων εποίκων, υπενθυμίζουν ότι εκεί βρήκαν καταφύγιο ορδές Γερμανών εγκληματιών πολέμου μετά τον πόλεμο και ξορκίζουν τις αιματοβαμμένες χούντες και τη διαφθορά που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία ξανά και ξανά.
O Χαβιέρ Mιλέι, στο μεταξύ, είναι διαπρύσιος υποστηρικτής του Σιωνισμού και της ισραηλινής γενοκτονίας στη Γάζα. «Είμαι ο πιο Σιωνιστής ηγέτης στον κόσμο και δηλώνω υπερήφανος», παιάνισε τον Μάρτιο σε ομιλία του στη Νέα Υόρκη. «Ο Μιλέι είναι ο αγαπημένος μου πρόεδρος», χειροκρότησε ο Τραμπ. Εμείς γιατί να είμαστε με δαύτον ή με τους νοσταλγούς του Βιντέλα και του Γκαλτιέρι; H μαρτυρική χώρα των μανάδων της Πλατείας Μαΐου λησμόνησε πολύ γρήγορα τους 30.000 desaparecidos.
Ξέρω, ξέρω. Ο Μαραντόνα. Και εμένα αυτός είναι ο ποδοσφαιρικός θεός μου. Ο Ντιέγκο του λαού. Με όλο το σεβασμό στη μνήμη του, όμως, σε αυτόν τον τελικό θα είμαι με τους …αχώνευτους από την Ιβηρική. Έτσι, για να δω τα μούτρα του Τραμπ όταν θα αναγκαστεί να παραδώσει το τρόπαιο στους Ισπανούς, τους ίδιους που λοιδορεί νυχθημερόν επειδή ο Πέδρο Σάντσεθ αρνείται να χορέψει με το ντέφι του πλανητάρχη.
Επειδή ο Λαμίν Γιαμάλ και ο Χαβιέρ Μπαρδέμ τάσσονται στο πλευρό των Παλαιστινίων. Επειδή ο Μπόρχα Ιγλέσιας υπερασπίζεται δημόσια τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και αρνήθηκε να παίξει στην Εθνική όσο πρόεδρος της Ομοσπονδίας ήταν ο κακάντρας που φίλησε δημόσια στο στόμα την ποδοσφαιίστρια Τζένι Χερμόσο στην τελετή απονομής του Μουντιάλ γυναικών. Επειδή η Ισπανία εντάσσει σχετικά ομαλά τους μετανάστες στο κοινωνικό σύνολο και στις εθνικές αθλητικές ομάδες της. Επειδή, διάβολε, εκπροσωπεί μία ανοιχτόμυαλη κοινωνία, όσο ανοιχτόμυαλη μπορεί να είναι μία κοινωνία στους δυστοπικούς καιρούς που ζούμε.
Αντιλαμβάνομαι ότι στο γρασίδι του ποδοσφαιρικού γηπέδου αποτελεί προσόν να είσαι αλητάμπουρας, εφόδιο ικανό να προκαλέσει τρόμο στον αντίπαλο και να σε ανεβάσει τους καθηγητές της αλητείας -όποιοι κι αν είναι αυτοί- στις κορυφές, σόρι όμως, αλλά σ’ αυτόν τον τελικό είμαι με τους Ισπανούς. Και όχι με την αντιπαθέστερη ομάδα του πλανήτη.
