Δεν ήταν να πάω, δούλευα τρελά, αλλά μένω κοντά στην Πλατεία Νερού και ένα ωραίο διάλειμμα δίνει έξτρα ενέργεια. Ιδανικό να πεταχτώ στη συναυλία των Thievery, καιρό είχα να τους δω, το χρειαζόμουν. Έφτασα γρήγορα και εύκολα, πάρκαρα γρήγορα και εύκολα -κι έφυγα γρήγορα και εύκολα, το λέω από τώρα. Όταν παρκάρεις αμέσως, καταλαβαίνεις αμέσως πως έχει ακριβώς όσο κόσμο πρέπει για να απολαύσεις την συναυλία, το χώρο –τι κρίμα που του χρόνου αλλάζει-, το φεγγάρι, το ποτό, την παρέα κι άμα γουστάρεις να χορέψεις. Σούπερ.
Οι BALTHVS που άνοιξαν την βραδιά, στην πρώτη τους ελλαδική εμφάνιση, κάτω από το φως του ήλιου, ήταν πολύ ωραίοι μου είπαν. Φυσικά τους έχασα, όπως και τους Wailers, καθώς χάνω κάθε φορά όλους πριν τους headliners –μόνιμη απορία χρόνια τώρα, πώς προφταίνουν όσοι δουλεύουν να είναι εκεί on time, από τις 8 δηλαδή, που σημαίνει ξεκινάς από τις 7 το αργότερο για να φθάσεις (στους Bad Religion πρόφτασα ασθμαίνοντας δύο κομμάτια, πάλι καλά); Έμαθα πως «τα έδωσαν όλα και τα έπαιξαν όλα», από έναν φίλο: «No Woman, No Cry», «I Shot the Sheriff», «One Love», «Get Up, Stand Up», «Redemption Song»… Αυτά είναι, οι θρύλοι παραμένουν θρύλοι, ειδικά όταν ξέρουν τι θέλει το κοινό τους. Reggae αληθινή από εκείνους που την όρισαν! Αγάπη-Ειρήνη-Ενότητα το σύνθημα και «Don’t give up the fight!».
Τριάντα χρόνια ζωής γιόρταζαν οι Thievery Corporation εκείνη την βραδιά και περίμενα να τα δώσουν όλα. Dub, trip hop, electronica, πολιτική άποψη, μουσικοί με κεφαλαίο, «Radio Retaliation» και «Lebanese Blonde», τα πάντα ήταν εκεί. Και η κολεκτίβα τα έδωσε όλα ή σχεδόν όλα, με το σιτάρ του Rob Myers να παίρνει θέση. Ναι, όλα καλά, αλλά κάτι μας έλειψε. Μία έκπληξη, μία απρόβλεπτη στροφή, μία αλλαγή, μεγαλύτερη ένταση, πιο δοτικό κοινό; Ένα πιο βαθύ ταξίδι στον κόσμο τους; Δεν ξέρω. Ίσως όλα αυτά παρέα. Σίγουρα τους έχουμε δει σε καλύτερες μέρες. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν περάσαμε όμορφα, δεν κουνηθήκαμε μέσα στην δροσιά της νυχτερινής αύρας, δεν ακούσαμε όσα ωραία λένε τόσα χρόνια στον κόσμο…
Το Release 2026 φθάνει στο τέλος του και πριν μας αποχαιρετήσει για τα καλά από την Πλατεία Νερού με τους Sabaton, Savatage και Epica στις 25 Ιουλίου, θυμόμαστε τις υπέροχες στιγμές και ανυπομονούμε για τις καινούργιες του χρόνου.
Αν με ρωτήσεις από όσα είδα φέτος (αν και έχασα πολλά) ποιο θα βάλω πρώτο, θα ρίξω κορόνα-γράμματα ανάμεσα στον David Byrne και τους Gorillaz. Αποκλείεται μόνη μου να αποφασίσω. Τι ήταν αυτά που είδαμε εκεί, λόγια δεν περιγράφουν… Κορυφαία! Τροφή για σκέψη, χάπι αντοχής σε δύσκολες εποχές στην καρδιά. Στον David Byrne θα πω κρυφά κι ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα χρόνια. Θα προσθέσω από δίπλα και τον Chris Isaak (κι ας ήταν στον Λυκαβηττό, στο Release ήταν χρεωμένος) που ποτέ δεν περίμενα –κι ας τον αγαπάω- ότι θα είναι τόσο δυνατή και απρόβλεπτη η ενέργειά του και τόσο απέραντη η φωνή του ακόμη σήμερα. Μετά θα κατηφορίσω στον Nick Cave που πάντα θα μας έχει δίπλα του, into our arms… αυτό δεν αλλάζει… Άσε που ήταν και κορυφαία η συναυλία, άσε που και «Γεια» του είπαμε πίσω εκεί στο backstage καθώς έτρωγε με τον ένα και μοναδικό Warren (Ellis), τον John Sklavounos και όλα τα Bad Seeds παιδιά παρέα. Και ναι, μας θυμήθηκε την Μαρία (Μαρκουλή) και εμένα -κάθε φορά που έρχεται τον συναντάμε και συνεχίζουμε κουβέντες που κρατάνε χρόνια… Μετά θα χαιρετήσω και τον Moby, τους παλιούς φίλους τους αγαπάμε είπαμε και ήταν ωραίος. Θα αρχίσω να βαριέμαι λίγο με τον Jean–Michel Jarre η αλήθεια είναι –αν και πολλοί που το είπα, διαφώνησαν. Πάντως εγώ επιμένω, περίμενα να έχει προχωρήσει παραπάνω τις μουσικές του από όσα ξέραμε. Άσε που το Ξέφωτο ήταν ασφυκτικά γεμάτο, η ζέστη ανυπόφορη και αδύνατη η πρόσβαση σε νερό. Ελπίζω να μη το ξαναδώ ποτέ αυτό. Respect στο κοινό παρακαλώ και θα πω το ίδιο και για τις κατάμεστες sold out συναυλίες του Moby και των Gorillaz. Οι αγαπημένοι Bad Religion –όσο είδα τουλάχιστον- μας αποζημίωσαν με το παραπάνω πριν τους Offspring που λίγο, τολμώ να πω, παρά την ενέργειά τους, με ξενέρωσαν. «Έτσι είναι όταν δεν έχεις πολλά μεγάλα τραγούδια να παίξεις», μου είπε κάποιος. Να το σκεφτώ αυτό…
Όπως και να έχει καλά περάσαμε και το μεγάλο φετινό Release φινάλε έρχεται εντός των ημερών. Του χρόνου νέος χώρος, νέα κατάσταση -ευχόμαστε τόσο ωραία όσο αυτή που περάσαμε δίπλα στην πόλη και συγχρόνως δίπλα στην θάλασσα. Θα μας λείψει, αλλά πάμε για άλλα…
