Μπορεί να φαίνομαι ένας εγκρατής, άτυπος γέροντας, αλλά έχω ένα πάθος με τα ζυμαρικά ή όπως μου αρέσει να τα λέω, μακαρονάδες. Ζυμαρικά: ένας όρος που έχει επικρατήσει ορθά βέβαια αυτήν τη δεκαετία που διανύουμε. Αλλά ειλικρινά, σου βγάζει κάποιον ερωτισμό η λέξη ζυμαρικά; Ενώ «μακαρονάδες»… γεμίζει το στόμα σου νοστιμιά.
Γράφεις Paccheri με slow cooked μοσχαρίσιο κιμά και παρμεζάνα ρετζιάνο και ο άλλος σε κοιτάζει λες και του είπες για φαγητό που αφορά δύο μπουκίτσες. Αν γράψεις μακαροναδάρα με κιμά και τριμμένο τυρί, ακόμα και εγώ που το γράφω μετά από ημέρες, μου τρέχουν τα σάλια.
Απλές λέξεις, κατανοητές σαν τον έρωτα· αν αρχίσεις και μπαίνεις σε επεξηγήσεις, το έχασες το αμόρε. «Πού πάμε μωρό μου, τι θες;» «Μακαρόνια!» θα σου πει. Τότε λες: «Πες το κι έγινε μωρό μου, πάμε για μακαροναδάρες».
Αφήνει ένα μυστήριο… Τα παιδιά τα σοβαρά θα γράψουν από κάτω: «Ρεμί λαϊκιστή, και τα Paccheri μακαροναδάρα είναι;». Εννοείται μακαροναδάρα, με μεγάλο, χοντρό μακαρόνι, αλλά σαν κοφτό.
Στη δεύτερη ερώτηση: υπάρχει ελληνική λέξη «μακαροναδάρα»; Θα τονίσω κοφτά: Όχι, αλλά στο σχολείο στην έκθεση είχα 5, γιατί η κυρία Θεώνη δεν με άφηνε να πλατιάζω!
Διαβάστε περισσότερα στο Exodos.gr
