Βετεράνος της Αριστεράς, από αυτούς που έφαγαν τις διασπάσεις με το κουτάλι, συνηθίζει να λέει ότι «οι ρήξεις είναι η μαμή της πολιτικής εξέλιξης». Για να υποστηρίξει μάλιστα την άποψή του υπενθυμίζει ότι όλες οι σημαντικές πολιτικές στιγμές της μεταπολίτευσης, ακόμα και η ίδια η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, προέκυψαν από τη σύγκρουση του παλιού με το καινούργιο και από τα ρήγματα που αυτή η αντιπαράθεση προκαλούσε.
Στην πολιτική, άλλωστε, και ειδικά στην εσωτερική ζωή των κομμάτων, υπάρχουν δύο δρόμοι: ο ένας είναι αυτός που επιβάλλει ισορροπίες και συμβιβασμούς χάριν της αναγκαίας συνοχής και ο άλλος είναι ο δρόμος των πολιτικών διαζυγίων, όταν οι ισορροπίες καταρρέουν προ διαφωνιών και διαφορών που έχουν γίνει αγεφύρωτες.
Ειδικά στον χώρο της Αριστεράς, όπου οι διασπάσεις μοιάζουν με… κανονικότητα, καθώς συνιστούν περιοδικό φαινόμενο σταθερά επαναλαμβανόμενο, δεν είναι λίγες οι φορές όπου οι εσωκομματικές ρήξεις λειτούργησαν ως εφαλτήριο, εκτινάσσοντας πολιτικά όσους είχαν τον συσχετισμό για να τις επιβάλλουν. Συνέβη στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα, όπου η τότε διάσπαση έλυσε ουσιαστικά τα χέρια του Τσίπρα και της τότε ηγετικής ομάδας, ενώ εξαφάνισε πολιτικά τους διαφωνούντες.
Φυσικά, δεν συμβαίνει πάντοτε. Στην περίπτωση της Νέας Αριστεράς, για παράδειγμα, δεν ωφελήθηκαν ούτε όσοι έμειναν στο κόμμα ούτε όσοι τους κούνησαν μαντήλι. Όσα συνέβησαν μάλιστα πρόσφατα στον ίδιο χώρο, με τις ανεξαρτητοποιήσεις επτά βουλευτών, τις αποχωρήσεις 150 στελεχών και τη νέα διάσπαση, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για την αναγκαιότητα της αρχικής ρήξης, αλλά και για την επιμονή της Νέας Αριστεράς να βαδίζει χωριστό δρόμο ακόμα και μετά την έξωση Κασσελάκη από την Κουμουνδούρου.
Το φάντασμα της διάσπασης πλανάται και αυτό το Σαββατοκύριακο πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας αντιμέτωπους όσους βλέπουν θετικά το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα με όσους θεωρούν ανταγωνιστικό χώρο την ΕΛΑΣ. Αν και οι συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού θεωρούν ότι ο Τσίπρας δεν ήρθε για να διασπάσει, αλλά για να ενώσει τα θρυμματισμένα κομμάτια της Κεντροαριστεράς, η αλήθεια είναι ότι η δημιουργία του νέου κόμματος μεταδίδει σεισμικούς κραδασμούς στον χώρο.
Σε συνθήκες αφόρητης πολιτικής και δημοσκοπικής πίεσης και με το εσωτερικό ρήγμα να βαθαίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να αποφασίσει όχι μόνο πώς (και αν) θα συνεχίσει να βαδίζει ενωμένος, αλλά και πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται τη σύμπλευση που επιδιώκει με τις υπόλοιπες δυνάμεις του χώρου και την απρόθυμη για συγκολλήσεις ΕΛΑΣ. Η εξίσωση μοιάζει άλυτη, αλλά… ποτέ μη λες ποτέ. Ούτως ή άλλως, σε λίγα 24ωρα θα ξέρουμε…
