Χθες στην Κοζάνη γράφτηκε η προτελευταία σελίδα μιας τραγωδίας. Αυτής της δολοφονίας της Βάγιας Νέστορα. Και λέω προτελευταία, διότι οι δολοφόνοι της παραμένουν μέρες μετά ασύλληπτοι και δεν έχουν οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.
Για άλλη μια φορά δυστυχώς λέω, στο φέρετρο αυτού του θύματος, μιας ακόμη πράξεως βίας, δεν ακούμπησε όλη η Ελλάδα. Όπως και δεν ξεσηκώθηκε όλη η Ελλάδα ως όφειλε και κυρίως στη Θεσσαλονίκη, που στην πλειοψηφία της λειτούργησε σαν να μην ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα.
Φαίνεται πως ο φόβος από τη μια και η ψηφιακή κοινωνία, μας έχουν κάνει λίγο πολύ αδιάφορους για τον πόνο του άλλου και για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Λες και η τραγωδία μπορεί να συμβεί μόνο σε κάποιον άλλον και όχι σε εμάς.
Και επειδή πολλά είμαι βέβαιος, θα γραφτούν, για τους παρόντες και τους απόντες, σε αυτό το τελευταίο αντίο της Βάγιας Νέστορα, θα πω αυτό που πίστευα και πιστεύω.
Ότι οι δολοφονημένοι και οι νεκροί δεν είναι για να χωρίζουν τις κοινωνίες. Δεν έχουν “ταυτότητα” μπλε, κόκκινη, ή πράσινη. Απλά είναι ή πρέπει να είναι σύμβολα ενότητας, ενός λαού που έχει υποφέρει και έχει πληρώσει τους διχασμούς και τους εμφυλίου.
Σε αυτά τα φέρετρα πρέπει να ακουμπά η Ελλάδα, για να μπορεί να θυμάται και να δείχνει ότι απέναντι σε κάθε μορφή βίας, είναι ενωμένη και δεν βαδίζει με κομματικά πρόσημα, κέρδη και ζημιές.
Να στέλνει το μήνυμα ότι οι νεκροί και οι δολοφονημένοι, δεν είναι για να χωρίζουν αλλά για να ενώνουν.
Δεν ξέρω ειλικρινά, όσο και εάν θέλω να το ευχηθώ, ότι η Βάγια Νέστορα, θα είναι το τελευταίο θύμα αυτής της παράλογης βίας. Μακάρι να είναι. Αλλά πολύ φοβούμαι ότι η βία έχει μπει στις ζωές μας από τις πόρτες και τα παράθυρα.
Και εάν δεν κάνουμε κάτι, θα εξακολουθούμε να ζούμε τις επιπτώσεις της σε κάθε βήμα της ζωής μας. Οι δημοκρατίες μας από ανεκτικές στον άλλο, στον διαφορετικό, στον άνθρωπο που έχει άλλη γνώμη από εμάς, όπως πρέπει να είναι έχουν γίνει πιο μονοδιάστατες.
Ο πολιτικός αντίπαλος, είναι εχθρός και έτσι αντιμετωπίζεται. Ως προδότης ή ως μίασμα. Η τοξικότητα, για την οποία δήθεν κοπτόμαστε να μην δηλητηριάσει τις ζωές μας, είναι πανταχού παρούσα. Σε ατάκες για λίγα κλικ, ή για πολλά ψηφαλάκια, είναι εδώ. Αντί να συζητάμε, τσακωνόμαστε και αντί να διαφωνούμε , δολοφονούμε. Είτε με λέξεις, είτε με όπλα, είτε με …μηχανισμούς, είτε με τρολ που κυκλοφορούν και οπλοφορούν με τα πληκτρολόγια.
Όσο αυτό δεν αλλάζει, φοβούμαι ότι η Βάγια Νέστορα, δεν θα είναι το τελευταίο θύμα αυτού του ακήρυχτου αλλά καθημερινού πολέμου…
