Η δημοσιογραφία βασίζεται στην αφήγηση γεγονότων και στην προσπάθεια να δοθεί νόημα σε όσα συμβαίνουν. Ωστόσο, όταν πρόκειται για τη γενοκτονία στη Γάζα, οι λέξεις μοιάζουν ανεπαρκείς για να αποδώσουν το μέγεθος της τραγωδίας, έγραψε η δημοσιοφράφος Jehan Alfarra.
Υπάρχουν στιγμές που η γλώσσα αδυνατεί να περιγράψει την έκταση της καταστροφής και του ανθρώπινου πόνου. Όσο κι αν επιχειρείται να καταγραφούν, να εξηγηθούν ή να αποτυπωθούν τα γεγονότα, η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε αφήγηση.
Μία εικόνα από τις πρώτες ημέρες του πολέμου παραμένει χαρακτηριστική: μια μπουλντόζα να θάβει 111 αγνώστων στοιχείων σορούς, τυλιγμένες σε μπλε σάκους, σε έναν ομαδικό τάφο. Η εικόνα εμφανίστηκε για λίγα δευτερόλεπτα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σύντομα χάθηκε μέσα στον αδιάκοπο καταιγισμό νέων εικόνων από τη σύγκρουση.
Εκατόν έντεκα άνθρωποι, για τους οποίους δεν ήταν γνωστό τίποτα. Ούτε τα ονόματά τους, ούτε τα όνειρά τους, ούτε οι τελευταίες στιγμές της ζωής τους. Ένας τίτλος των New York Times ανέφερε απλώς ότι «περισσότερες από 100 σοροί μεταφέρθηκαν σε ομαδικό τάφο στη νότια Γάζα». Ωστόσο, μια τέτοια διατύπωση δύσκολα μπορεί να αποδώσει το πραγματικό μέγεθος της τραγωδίας.
Μαζικός τάφος. Κέντημα της Nawal Ibrahim (Ευγενική παραχώρηση του Palestine Museum US)
Κάθε προσπάθεια να περιγραφεί με λόγια όσα έχει υποστεί η Γάζα μοιάζει περιορισμένη. Η γλώσσα καλείται να συμπυκνώσει μια διαρκή και καταστροφική πραγματικότητα σε λίγες προτάσεις, χωρίς ποτέ να μπορεί να μεταφέρει πλήρως την έκτασή της. Έτσι προκύπτει το βασικό ερώτημα: πώς μπορεί να αφηγηθεί κανείς γεγονότα που μοιάζουν να ξεπερνούν τα όρια της ανθρώπινης περιγραφής;
Αυτό ακριβώς αποτελεί την αφετηρία του Gaza Genocide Tapestry, ενός καλλιτεχνικού έργου που θα παρουσιαστεί στη φετινή Μπιενάλε της Βενετίας.
Κέντημα της Basma Natour βασισμένο σε εικονογράφηση του Mahmoud Abbas, που απεικονίζει τον Δρ. Hussam Abu Safia να κατευθύνεται προς ένα ισραηλινό άρμα (Ευγενική παραχώρηση του Palestine Museum US)
Το έργο φέρνει κοντά Παλαιστίνιες γυναίκες από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, αλλά και από προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο και την Ιορδανία, οι οποίες καταγράφουν σε πραγματικό χρόνο την καταστροφή της Γάζας με τον τρόπο που γνωρίζουν καλύτερα: με βελόνα και κλωστή.
Μέσα από 100 κεντημένα πάνελ, το καθένα αποτελούμενο από περίπου 55.000 βελονιές, δημιουργείται ένα συλλογικό έργο μνήμης που επιχειρεί να διατηρήσει ζωντανές τις ιστορίες των ανθρώπων που επλήγησαν από τον πόλεμο.
Κέντημα που απεικονίζει τον Khalid Nabhan να αγκαλιάζει τη νεκρή εγγονή του (Ευγενική παραχώρηση του Palestine Museum US)
Κάθε πάνελ αποτυπώνει μία διαφορετική σκηνή: έναν δημοσιογράφο που θρηνεί το νεκρό παιδί του, μικρά κορίτσια με άδεια σκεύη σε σημείο διανομής τροφίμων ή ένα παιδί που κλαίει καθώς ο κόσμος γύρω του καταρρέει.
Ορισμένες από αυτές τις εικόνες έγιναν γνωστές διεθνώς, έστω και για λίγο. Οι περισσότερες, όμως, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες, χωρίς όνομα, χωρίς ιστορία και χωρίς αποχαιρετισμό.
Μια Παλαιστίνια κεντήστρια δημιουργεί το έργο «Νοσοκομείο al-Shifa» στον προσφυγικό καταυλισμό Ein el-Hilweh στον Λίβανο (Ευγενική παραχώρηση του Palestine Museum US)
Αυτό ακριβώς επιχειρεί να ανατρέψει το υφαντό. Κάθε κέντημα απαιτεί αμέτρητες ώρες δουλειάς και αποτελεί μια συνειδητή επιλογή να διατηρηθεί ζωντανή μια ιστορία που διαφορετικά θα μπορούσε να χαθεί μέσα στον αδιάκοπο καταιγισμό εικόνων του πολέμου.
Μια ομάδα Παλαιστινίων κεντητριών προετοιμάζει τα έργα που θα κεντηθούν στο as-Samu της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης (Ευγενική παραχώρηση του Palestine Museum US)
Πηγή: Aljazeera
