Είναι ώρες που ο Καβάφης γίνεται επίκαιρος όσο ποτέ. Για άλλη μια φορά το ποίημά του «Περιμένοντας τους βαρβάρους», ήρθε στο μυαλό μου μετά τις εξελίξεις στην Κουμουνδούρου. Αιτία η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ενός προσώπου που έπαιξε κομβικό ρόλο στο κατά τη γνώμη μου σχέδιο, που είχε χαράξει ο Αλέξης Τσίπρας , και περιελάμβανε το… τέλος του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο βουλευτής και τ. πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί όταν τον χρειάστηκε ο πρώην πρωθυπουργός για τον Κασσελάκη, ήταν εκεί όταν αποφασίστηκε να τον ανατρέψει, ήταν εκεί όταν ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να αποτελειώσει ό,τι είχε απομείνει στην Κουμουνδούρου.
Ηταν όλα αυτά ο τέως Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά παρόλα αυτά που του φορτώνουν οι σύντροφοί του, ήταν παράλληλα και μια… λύση. Ένας αρχηγός που μπορούσαν να του φορτώσουν τα πάντα και τους πάντες.
Τώρα όλοι αυτοί που τον έδειχναν ως υπεύθυνο και της δημοσκοπικής εξαφάνισης του ΣΥΡΙΖΑ, καλούνται να ζήσουν χωρίς τους… βαρβάρους. Καθώς φαίνεται ότι ο ένας μετά τον άλλον θα αρχίσουν να φεύγουν ή να ανεξαρτητοποιούνται από την Κουμουνδούρου. Η εσωκομματική αντιπολίτευση θα γίνει ηγεσία σε λίγες μέρες και θα κληθεί να αποδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λόγο ύπαρξης.
Η πρόκληση που έχουν μπροστά τους είναι μεγάλη και διπλή. Πρώτον να αποδείξουν ότι δεν πιστεύουν πως στην Αριστερά, η διάσπαση του… ατόμου είναι η κυρίαρχη ιδεολογία. Να παραμείνουν δηλαδή όσοι απομείνουν, ενωμένοι και μετά την εκλογή ηγεσίας και να μην χαθούν για άλλη μια φορά στη διαδικασία.
Δεύτερον ότι ο Σωκράτης Φάμελλος και η… γραμμή του ήταν τελικά το πρόβλημα και ότι η Κουμουνδούρου έχει σφυγμό.
Σίγουρα η διαδρομή δεν είναι εύκολη, ούτε και δεδομένη. Η εκλογή του νέου αρχηγού (από ό,τι φαίνεται μεταξύ Δούρου και Πολάκη) θα δείξει κατά τη γνώμη μου, όση σημασία έχει αυτή, και πώς θα πορευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη μέρα. Εάν θα πάει δηλαδή συγκρουσιακά και προς τα αριστερά, για να συναντήσει τις άλλες δυνάμεις του χώρου (Νέα Αριστερά , Βαρουφάκης κλπ) ή να γίνει η αριστερή τάση της σοσιαλδημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Το δίλλημα μεγάλο, όπως και το στοίχημα όσων αποφασίσουν για το αύριο ενός ΣΥΡΙΖΑ που δημοσκοπικά βλέπει την είσοδο στη Βουλή με το κιάλι. Για αυτό και είναι σημαντικό το ποιος θα πάρει τις τύχες του κόμματος στα χέρια του. Το τι θα αποφασίσουν είναι στο χέρι τους. Έτσι και αλλιώς όλα όσα έχουν συμβεί θα κριθούν από τους πολίτες στην κάλπη.
Όπως και το καβαφικό ερώτημα: Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους… Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις…
