Με αφορμή τη δημόσια καταγγελία της δημοσιογράφου Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου, το ζήτημα των διαπιστεύσεων στη δίκη των Τεμπών δείχνει ότι η πρόσβαση στην αλήθεια είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα.
Στην πρεμιέρα της δίκης, το ελληνικό κράτος απέδειξε ότι το μόνο που έμαθε τρία χρόνια μετά την τραγωδία, είναι να σπαταλά εκατομμύρια σε φιέστες, αδυνατώντας να προσφέρει το στοιχειώδες, που είναι η αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία.
Από πρόσωπο-σύμβολο μιας συλλογικής τραγωδίας, σε πολιτικό παράγοντα που παρεμβαίνει σε θέματα εθνικής ασφάλειας, χωρίς όμως να έχει τις απαραίτητες γνώσεις.
Η εκδήλωση επιχειρεί να φωτίσει το πώς τα social media μπορούν να μετατραπούν από πλατφόρμες κατανάλωσης περιεχομένου σε χώρους δημιουργίας, αντίστασης και συλλογικής δράσης.
Από τα Τέμπη μέχρι την Καλιφόρνια, μια αποσύνθεση σε πέντε πράξεις και κάπου εκεί και ένας Σερβετάλης. Η χρονιά ξεκίνησε με φόρα, αποφασισμένη να μας καταστρέψει τα νεύρα και την ψυχική ισορροπία.
Ηχητικά ντοκουμέντα από κλήσεις προς το 112 μετά τη σύγκρουση, ένα πόρισμα που δείχνει ότι 30 άνθρωποι πέθαναν από τη φωτιά που προκλήθηκε από εύφλεκτα υλικά και όμως, όλα αυτά -και ακόμα τόσα- δεν είναι αρκετά.
«Σ’ αυτό το έγκλημα συμμετείχαν η ΕΡΓΟΣΕ, η Hellenic Train, η ΡΑΣ, ο υπουργός Μεταφορών που δεν έκαναν τίποτα», είπε η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του συλλόγου θυμάτων και πληγέντων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη.