Κάποτε δεν υπήρχε σοσιαλιστής ή αριστερός που για να είναι «in» στα ταυτοτικά στοιχεία ενός γνήσιου επαναστάτη δεν βροντοφώναζε από άκρο εις άκρον το σύνθημα: «έξω οι βάσεις του θανάτου». Τα χρόνια κύλησαν ο σοσιαλισμός και η πρώτη φορά Αριστερά ήρθαν στην εξουσία, αλλά οι βάσεις του… θανάτου όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά παρέμειναν «ζωντανές» και περισσότερες.
Τώρα θα μου πείτε πού το θυμήθηκα αυτό. Και για να μην βιαστείτε να πείτε ότι είμαι εκτός τόπου και χρόνου, στο σημείωμά μου δεν αναφέρομαι στις… βάσεις του θανάτου που σημάδεψαν τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις για χρόνια.
Η σκέψη μου ήταν σε άλλες βάσεις του «θανάτου», που η Αριστερά του κ. Τσίπρα, αλλά και η σοσιαλδημοκρατία του κ. Ανδρουλάκη, σκέπτονται να διώξουν: τις… βάσεις του θανάτου που δημιουργούν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις!
Αν υποψιαστώ τι έγινε με τις προηγούμενες, το πιθανότερο είναι να δούμε μια επανάληψη του οι βάσεις μένουν μέχρι να φύγουν, αλλά θα φανεί όταν δούμε τις λεπτομέρειες των σχεδίων ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ.
Τα επιχειρήματά τους πάντως ότι το κάνουν ώστε να μην ξοδεύουν χρήματα οι ελληνικές οικογένειες για την «παραπαιδεία» ή για να μην έχουν ψυχολογική πίεση τα παιδιά, μάλλον είναι εκτός πραγματικότητας.
Πρώτον διότι ακόμα και το Εθνικό Απολυτήριο να εφαρμοστεί, όπως λένε, το κυνήγι των βαθμών δεν θα σταματήσει, ούτε φυσικά και τα φροντιστήρια. Το αντίθετο φοβάμαι, αλλά ο χρόνος θα το δείξει.
Για αυτό ας αφήσουν τα ψεύτικα τα λόγια, εάν θέλουν να είναι αξιόπιστοι. Όπως τους ισχυρισμούς της Παραπαιδείας, καθώς χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρίσκουν εργασία, που σε αντίθετη περίπτωση θα έμπαιναν κι αυτοί στις στρατιές των ανέργων εκπαιδευτικών, που με βάση την πορεία του δημογραφικού, σε λίγα χρόνια δεν θα έχουν παιδιά για να διδάσκουν στα σχολεία.
Γι΄ αυτό και καλό θα είναι τα κόμματα, σε κάποια ζητήματα όπως είναι αυτά της Παιδείας, αν μη τι άλλο να μιλάνε με τη γλώσσα της αλήθειας κι όχι των υποσχέσεων, μόνο και μόνο για να κερδίσουν μερικά… ψηφαλάκια από τους μαθητές και τις οικογένειές τους, ιδιαίτερα σήμερα που ανακοινώνονται οι βάσεις.
Αυτήν τη λογική την πληρώσαμε και την πληρώνουμε ακόμη. Διότι η κατάργηση ενός αδιάβλητου συστήματος όπως είναι οι Πανελλαδικές, δεν είναι μέρος ενός προεκλογικού προγράμματος, αλλά ενός θεσμού που όχι μόνο πέτυχε, αλλά δεν αμφισβητήθηκε στο πέρασμα των χρόνων.
Η Παιδεία είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση ώστε να γίνεται μέρος της κομματικής αντιπαράθεσης και της εξαπάτησης γονέων και μαθητών από ανθρώπους που τα… βλαστάρια τους φρόντισαν να τα στείλουν για σπουδές στο εξωτερικό ή στα καλά ιδιωτικά της πατρίδας μας.
Αντί λοιπόν να διώχνουν τις… βάσεις του «θανάτου» και στην Παιδεία, ας καθίσουν σοβαρά σε ένα τραπέζι και να αλλάξουν ό,τι πρέπει να αλλάξουν από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο.
Ιδανικό σύστημα δεν υπάρχει, αλλά σε έναν κόσμο ανταγωνισμού που ζούμε, ας είναι τουλάχιστον λογικό και όσο το δυνατόν ανθρώπινο…
